Deze columns zijn geschreven door de leden van de
festivalredactie die bestaat uit een vijftiental studenten.
T
Door Lotte Rottiné-Leussink
Ik hou van thee. Ik nuttig het, zuip het, in mokken, enorme
glazen, met sloten tegelijk! Thee met smaakje, zonder
smaakje; wanneer de mussen buiten van het dak vallen. Wanneer de
sneeuw de voordeur dichthoudt. Het maakt me allemaal niets uit,
zolang ik elke dag m'n liters maar binnen krijg.
Nu moet je niet, net als ik, de fout maken om bij oude mensjes op
bezoek te gaan en ze zelf een kopje thee voor jou te laten zetten.
Wat daar toch is veranderd tijdens de evolutie weet ik nog steeds
niet, maar je krijgt regelmatig hoe dan ook een ranzig sterke
bak thee voor je neus. En wat worden we daar weer netjes van:
"Mevrouw, zal ik een lekker kopje thee voor ons zetten, kunt u
rustig blijven zitten", gna gna gna.
Net als vroeger trouwens; thee was uit den boze!
Vies, bitter, waarom alleen als je ziek bent en "Maham, mag ik echt
echt écht niet een beetje meer suiker?"
Gelukkig is het tegenwoordig een veel 'gangbaarder' product. Ik
maak mijn eigen keuzes, drink wat ik lekker vind. Kies af en toe
nog wel het verkeerde smaakje, maar neem dat mee als een wijze les
voor m'n volgende bakkie. Ook leerde ik dat thee niet alleen
gedrónken hoeft te worden.
De blaadjes ervan worden gelezen, de toekomst staat er in
geschreven! Dhr. B. Marley zong al over 'theezakjes' en de
origamivouwers onder ons maken de mooiste kunstwerken van de
prachtige verpakkingen waarin thee te koop is. Toegegeven: je moet
je knuistjes niet te groot hebben, maar iedereen kan het leren!
Eigenlijk is het met theater precies hetzelfde.Vroeger vond ik
het maar niks, iets voor volwassenen. Saai, lang zitten en een
typische
'waarom-mocht-ik-nou-die-snoepjes-met-dat-papiertje-erom-niet-mee'?
Ook dit is bij mij veranderd: theater is veel toegankelijker dan ik
dacht, interessanter en bovenal een heerlijke tijdsbesteding!
Trouwens, ook hier moet je niet door je oma de keuze laten maken,
maar zelf iets uitzoeken.
Het is een kwestie van smaak, gevoel, interesse en nieuwe dingen
uitproberen. Evenals bij thee verandert ook bij theater zo af en
toe de keuze die we maken. Soms is het precies zoals je je het
voorstelde, soms voldoet het totaal niet aan je verwachting
en weet je dat je een wijze les hebt geleerd voor de volgende
keer.
Echt, probeer het eens te combineren: thee met theater, je zal
merken dat je snel jouw T van Theater zal vinden.
Van een beetje suf tot ware revolutie
Door Marjon Op de woerd
"Zullen we anders van de week koffie drinken?" Hoe vaak ik dat
wel niet aan iemand vraag. En dat is eigenlijk heel gek, ik lust
namelijk helemaal geen koffie. Standaard als ik met mensen ga
'koffie drinken', drink ik dus helemaal geen koffie. Wat ik dan wel
drink? Thee, altijd thee. Soms ga ik voor de heavy stuff: rokerige
earl grey bijvoorbeeld. Veel vaker ga ik voor 'meisjesachtige feel
good thee': smaakjes als bosvruchten en andere
vruchtenmelanges.
Waarom vraag ik eigenlijk nooit aan mensen of we thee zullen
drinken? Eerlijk gezegd vind ik dat een beetje suf klinken, ik denk
dat dat het is. Thee doet denken aan een druilerige middag bij je
oma op de bank met koekjes, heerlijk maar ook een beetje suf. Dat
is thee.
Thee is eigenlijk net als theater; heerlijk, maar stiekem soms
een beetje suf. In het land der thee is momenteel een megaomslag
gaande, een soort van theeoorlog. Het begon allemaal met
Revolution thee. Een theezakje in een mooi glimmend
doosje met om dat doosje ook nog een plasticje, schitterend bedacht
en dus werd een trend gezet! Al snel kwam Lipton
Pyramids thee (gewoon een 3d driehoekje dus),
Bazar thee en dan misschien toch wel de klapper: thee
in een miniboekje(?!) van Telling Teas Legends.
Juist….thee wordt hip. Is er binnen het theater ook een
revolutie gaande? Ja eigenlijk wel.
Theater is er meer en meer voor jong en oud en in veel
verschillende uitvoeringen en smaken. Van feel good, tot heavy stuf
en van kippenvel tot…. toch een beetje suf.
'Gewoon thee'
Door Jarno de Theije
Ik was nooit een grote liefhebber van thee, laat
staan een kenner. Sterker nog, tot niet eens zo lang geleden
bestond er voor mij maar één soort thee. Gewoon thee, je weet wel
gedroogde blaadjes in een zakje met een touwtje eraan. Heet water
met een kleurtje. Niets meer niets minder.
Dat ik inmiddels weet dat thee er in vele soorten
en smaken is, komt door mijn toenmalige vriendin. Lavendel thee,
ginseng thee, witte thee (wonderbaarlijk genoeg niet wit trouwens),
groene thee, rooibos, je kunt het zo gek niet bedenken of zij had
het in huis.
Dus toen voor het eerst de vraag kwam "wil je ook
thee?" En na een twijfelde "Ja" van mijn kant, de vervolgvraag "Wat
voor thee wil je?" Was mijn antwoord (je raad het al) "gewone
thee!" Dat bleek echter de enige thee te zijn, die ze niet in huis
had. Vanaf dat moment veranderde ik mijn antwoord steevast in "Zo
gewoon mogelijke thee." Een spreekwoord over een boer en het niet
consumeren van onbekend voedsel, zou hier op z'n plaats zijn
geweest. Echter, zoals op alle gebieden op een gegeven moment de
gewenning haar intrede doet, zo ook hier.
Met gewenning kwam waardering en de 'gewone thee'
heeft inmiddels plaats gemaakt voor een scala aan smaken. En zelfs
tijdens het schrijven van deze column staat er links van mij een
grote mok (overigens ook van mijn ex gekregen) met groene thee.
Ook mijn smaak voor theater heeft zich volgens
hetzelfde stramien ontwikkeld. Al was het daar niet mijn
ex-vriendin, maar mijn studie die de vormende factor was.
Inmiddels weet ik dat theater veel meer kan zijn
dan een acteur die een stoffige monoloog uit vervlogen tijden
voordraagt. En ik ben al te blij dat theater meer voor mij is
geworden dan 'gewoon toneel'.
Tijdens deze editie van het Jonge Harten Festival
zal ik weer kunnen genieten van mijn destijds verworven smaak voor
theater. En voor nu? Voor nu geniet ik van mijn destijds verworven
smaak voor thee.